عصیان

به شجره نامه لب هایت قسم تا

هفت پشتِ بوسه هایی که در سیمای شعر

به رخ ِ عصیانم می کشی،

تُهی می کنی مرا از واهمه، وقتی

به پابوس ِ سینه هایت، مُشرف می شوم..

به فریبندگی شیطنت های زنانۀ تو

تا سرکشی تمنای مردانه ام، سوگند که

در سر انگشت ِ نمناک ِ تو،

آرامشی عمدی نهفته است، وقتی

از کوی و برزن ِ آغوشم عبور می کنی تا

مرور کنم رد بوسه هایی را که بر زمین ِ دلم حک کردی..

به عریانی نجیب ِ بوسه هایت تا

لجاجت ِ اندیشۀ لمس ِ سینه هایت در من قسم که

بی آنکه از واژه وقت قبلی بگیرم

در تو نطفه می بندم جنین شعرهایی را که

بی لکنت، در چین ِ دامنت زبان باز می کنند..